اين ور قصه منم
با اضافه وزن
آن سر تو با دريغ
اين وسط چيزي...هميشه گم مي شود
مثل كلمه اي توي اين خط
مثل دستهاي ديابتي
انگار روي همين پا بود
كه انتظار كشيدم
تا بعد از تمام نامه ها
برسي
جاي لبهات روي نامه هام...
بيخود نبود دست تورا قطع كردند
تا مرگ نبافي
بلند شده ام روي هوا
روي پوك
و نزديك است كله پا شوم
كه دوباره گم شوم
دوباره آن ور خط بگويي:الو...
دوباره بميرم
اسفند 84 لاهيجان
توي اين روزها كه دلگيرم
از تو وخاطرات تو سيرم
تو كه تصوير زخمي وهمي
من كه نقاش خسته پيرم
گرچه از جشم تو نمایی نیست
توی اين سالها غزل ، گيرم...
شاید اين انتظار بيجايي است
تا در اين منجلاب در گيرم
توي اين روزهاي رخوت و مرگ
به ته ديگ خورده كفگيرم
توي ذهنم صداي قرمز مرگ
زخمی ناله های آژيرم
پيش بيني شده كه من يك شب
سرد و تاريك و تلخ مي ميرم
تو رها در شب سیاه بمان
من به امید صبح زنجيرم
تو اگر بودی و ... چه می شد.... نه...
به درک نیستی ، غم ......
پاییز 1384-1386
مرد اول اين فيلم
اول فيلم مرد
بايد دوباره نشست
داستان عوض كرد...
ايبار خودت بيايي اين ور
كنار ما نگاه كني
چقدر خنده داري
آن قدر خنده داري كه هي تكرار كنيم
برداشت دوازدهم دي ماه
توي سينما كسي حواسش نيست
دستها جاي هم كار ميكنند
تو هم دست رو نكن
كه سوژه هايت تمام شوند
اول فيلم را ببر آخرش
و داستان
كساني باشند
كه نقشه مرگ مرد اول را مي كشند.
12 دي 1384 لاهيجان