سهم من از خواب تو
دو تا كفش…
پر از وحشت جاده
و پاهايي كه ترمز نمي كنند
تو با تمام وسوسه بيدار شده اي
تا درآغوش گرم تو باز بميرم
پسري كه زود كوچه ها راتمام كرد
مرد اين شعر نيست
تو با تمام خاطره اين جا نشسته اي
و یادت نیست کجای کوچه
من مي ترسم
هيچوقت
و هيچوقت
به عكسها نگاه نميكنم
يك روز پسري بود
به پدر باخت
حالا مردي كه مي لنگد
مي خواهد از خواب تو
دو تا كفش بردارد…
و خواب مي برد تا جاده اي
كه يك شب آنجا نمردم
تو با تمام بغض نيستي كه گريه كني
ومن مستقيم مي روم وله ميشوم
پاییز هشتاد و یک لاهیجان- پس از تصادف خونین شب عروسی
